fragrances
recenzji
903 recenzje
Po pierwsze, nigdy nie wąchałem żadnych innych perfum od Rosyjskiego Adama, chociaż bardzo bym chciał, więc z przyjemnością mogę powiedzieć, że mogę ominąć wszystkie rozmowy o tym, że te perfumy nie dorównują jego innym itd. Kiedy po raz pierwszy zainteresowałem się perfumami, zauważyłem, że powszechny akord kadzidła (taki jak ten w Avignon i niezliczonych innych) - rodzaj kościelnego, suchego kadzidła, nie przypominał żadnego kadzidła, które kiedykolwiek doświadczyłem. Ale z czasem przyswoiłem ten zapach do mojej pamięci poznawczej, więc teraz rozpoznaję go szeroko jako kadzidło. Kiedy powąchałem te perfumy, przypomniałem sobie, jak kadzidło właściwie pachniało dla mnie w czasach studenckich, kiedy często odwiedzałem sklepy hipisowskie i używałem wielu kadzideł. Na początku nie była to koniecznie świetna asocjacja, ponieważ znacznie wykraczałem poza tamte dni i kojarzyłem ten zapach z zapuszczonymi akademikami i leniwymi studentami-stonerami/raverami, którzy byli w pobliżu, typem ludzi, którzy siedzą, piją i palą, rozmawiając o tym, co jest nie tak ze światem, nie dostrzegając głębokiej ironii sytuacji. Na szczęście ta visceralna reakcja, a niemal odraza, szybko minęła, gdy zostałem rozproszony przez dziwny, słony, lekko mułowaty zapach wydobywający się z mojego ramienia..... potem jaśmin, róże, o mój Boże, a potem zdałem sobie sprawę, że to była ambra, która delikatnie łączyła się z kwiatami wśród cytrusowego, elemi-eskiego olibanum. Im bardziej się koncentrowałem, tym bardziej złożony stawał się ten zapach. Potem wyszedłem do pracy, a w ciągu dnia perfumy naprawdę się ułożyły i zostałem obdarzony mysoreńskim drzewem sandałowym, które wnikało i odpływało z mojej skóry, blisko skóry, ale wydawało się wieczne. Dziś w Paryżu przez cały dzień padał śnieg i wiał wiatr, a ja biegałem między spotkaniami, będąc bombardowanym mokrym, poziomym deszczem, śniegiem i deszczem, ale perfumy przetrwały to wszystko. Wróciłem do domu o 21:00 i chociaż wciąż mogłem je poczuć, nie mogłem się oprzeć kolejnemu psiknięciu na każde nadgarstek, więc nie jestem pewien, jak długo się utrzymują, wydają się wieczne. To niesamowite perfumy, które postrzegam jako jednocześnie znajome i całkowicie oryginalne. To jak powrót do czegoś, co kocham, ale nigdy wcześniej tego nie znałem aż do teraz.
Niesamowity zapach wetiweru z lepszą trwałością, niż się wydaje... Nie jestem wielkim fanem Bertie, ale ten jest wspaniały i nie pachnie jak Guerlain Vetiver, tak samo jak żaden zapach wetiweru nie pachnie jak inny. W rzeczywistości powiedziałbym, że ten jest znacznie bardziej oryginalny niż większość. Idealny na deszczowy, zimny jesienny dzień, aby dodać blasku i połysku ponurym, szarym okolicznościom. Dziś w Paryżu ciągle pada deszcz, a ja jestem w ruchu, a ten mały skarb daje mi odrobinę radości, gdy przechodzę między spotkaniami.
Okropna, ostra syntetyczna replika oudu. To po prostu pachnie agresywnymi chemikaliami. Otwarcie pachnie w porządku, ale szybko przechodzi w terytorium drapiącego bólu głowy.
Opus XI z odrobiną Encre Noir, niesamowite!
Tak, ten perfum nie przyszedł, żeby się bawić. To atak już na początku, a jak mówią inni, pachnie jak torfowa szkocka z Islay, ale szybko się uspokaja i ustępuje miejsca bardzo suchemu, ciemnemu, poważnemu oudowi z drzewnymi, kadzidlanymi wibracjami, a nie stajennym funkowi. Po przeczytaniu innych recenzji tutaj spodziewałem się zbyt dużej ilości wanilii, ale nie mogę powiedzieć, że mi ją daje. Na kartce czuję bardziej wanilię i przypomina mi to Fall Into Stars, ale na skórze jest zupełnie inaczej. Jest bardzo złożony, każdy wdech daje mi coś innego, a oud jest mocny i prawdziwy. Rzeczywiście, myślę, że w 6 na 10 wdechach pachnie jak czysty olejek oudowy, ale potem czuję powiew alkoholu i/lub wanilii oraz wirującego bursztynu (choć wciąż zupełnie suchego). To miłość, ale zdecydowanie nie będzie to perfum do codziennego, nonszalanckiego spryskiwania. Aktualizacja: Teraz bardzo podoba mi się drydown i jest bardzo uzależniający. Rozumiem negatywne komentarze i widzę, dlaczego niektórzy mogą tego nie lubić, zwłaszcza jeśli są fanami ozdobnych, błyszczących oudów tej marki, które również uwielbiam, ale to zaspokaja jakąś specyficzną potrzebę dla mnie, tę chęć na najciemniejszy, najbardziej oudowy oud, no to jest to. Jeśli masz dość słuchania: "tak, to jest oud, ale nie martw się, bo jest naprawdę dostępny i bla bla bla" TO jest oud dla ciebie. To oud, który wypali włosy z twoich nozdrzy i będzie się tlił w twoich myślach po jego noszeniu, ale bez bycia krzykliwym, obraźliwym czy syntetycznym. To klasa sama w sobie, ale z odważną obecnością. Nie jest skórzany, ale mogę sobie wyobrazić, że przypadnie do gustu tym, którzy kochają naprawdę mocne, szlachetne, skórzane zapachy.
All of the above notes are there, but strongest of all is patchouli. It's a very nice, but very needy perfume, so I have to be in the mood for it.
There's a lot going on here. It's got everything, but somehow it works.
I'm nasally devouring my wrist over and over again, loving the floral extravaganza.
Decant into a roller and dab minimally on pulse points, otherwise it's too much, but with this minimalist approach it's phenomenal. You're welcome.
Blind bought.
Preliminary thoughts:
Yeeeeessss!! Its nothing like Interlude. It's not very animalic. It's beautiful and addictive.
On card, it's herby, piney green.
On skin, it's lavender and caramel over oakmoss.
I love it.
Strength = nuclear, indelible, permanent, but not suffocating. That said, I'll be wearing half a spray shared between both wrists and picking the occasion(s) prudently.
Update: smells evil on card and thus on clothing, especially over the following days, and will never dissappear. But on skin it's a different story. The issue is the strength, as I can never decide where to spray it. Inner elbow smells best but I don't want it on my clothes, neck is too close to the face and your central nervous system will begin to shut down with the humming potency of the juice. I guess one wrist will do. Two sprays is too much, so one little spray on one wrist then dab together.
Edit - having now tried most of the house's scents on my skin more than once, this is the best for me. It's the only one they doesn't seem like it's trying first and foremost to smell expensive and loud for the sake of it, and the only one to show a visionary approach. Bravo, clap clap clap, bravo. I want to try more scents by Miguel Matos.
Prawie fiołkowy z połączeniem kardamonu, róży, irysa, ylang-ylang i sandałowca o pewnej pyłowej jakości. Sandałowiec jest maślany i falujący, prawdziwy cud. Niezaprzeczalna klasa i odwaga Amouage z czasów Chong.
Skankowaty pyłek. Unikalna i urocza fotorealistyczna, puszysta kwiatowa łąka z nutą soli i dużą ilością żółtego, mglistego pyłku.
Nie jestem zbyt entuzjastycznie nastawiony do otwarcia, które pachnie bosko, ale jak boski olejek pomarańczowy, a nie jak perfumy. Ale potem przechodzi w wspaniałą pomarańczarnię, jaśminową, kremową ambra. Cudownie! 0 figi, 0 herbaty, nawiasem mówiąc.